از ضربتِ محراب تا هجرتِ خورشید
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «آوای سیمرغ » سید علی آملی| امشب، فرشتگان بالهای خود را گشودهاند تا بر زمین فرود آیند، اما گویا زمین خود به آسمان تبدیل شده است. زمینی که در هر وجبش، رد پای شهیدی، قطره خونی، و آه مادری نشسته است. اما در میان همه این شبهای پررمز و راز، امشب دو نقطه عالم را به لرزه درآورده: کوفه و ایران. در کوفه، محرابی هنوز شاهد راز و نیاز مردی است که فرق شکافتهاش، قلههای بندگی را فتح کرد. ضربت شمشیر ابن ملجم مرادی، بر فرق علی (ع) نشست تا محراب مسجد کوفه، برای همیشه میقات خون خدا شود. اما این ضربت نه تنها عدالت را به زانو درنیاورد، که پرچم حق طلبی را بر نیزه تاریخ نشاند تا قیامت، ظلمت در برابر این خون سرخ، شرمنده باشد.
اما امشب، در جای جای ایران، روایتی دیگر نیز جاری است؛ روایت هجرتی که نه از محراب مسجد، که از حسینیهای در تهران آغاز شد. پارسال در چنین شبی، هنوز صدای دعای جانسوز رهبر از اتاق سادهاش در حسینیه امام خمینی (ره) طنینانداز بود و دلها را به ضیافت الهی میبرد. امسال اما، شب قدر برای ما یتیم شده است. شهادت جانگداز مقام عظمای ولایت، حضرت آیتالله العظمی امام خامنهای (قدس سره الشریف)، جراحتی بر پیکر امت اسلامی نهاد که تا ظهور منجی، التیام نخواهد یافت. او که عمری در زهد و جهاد، چون علی (ع) در محراب، در سنگر مبارزه با مستکبران ایستاد و لحظهای از آرمان قدس و مقاومت غفلت نکرد. آری، امشب آسمان ایران یک ستاره کم ندارد، یک خورشید کم دارد. خورشیدی که از ولایت طلوع کرد و در افق شهادت غروب کرد تا به مولا و مقتدایش امیرالمومنین (ع) ملحق شود. روحش شاد، راهش پررهرو.
اما امشب، آسمان میناب نیز میگرید. در شبی که باید شب نزول رحمت باشد، رژیم غاصب و کودککش صهیونیستی با بمباران وحشیانه منطقه شجره طیبه میناب، 168 کودک معصوم را در میان شعلههای آتش و زیر آوارهای خونین به خاک و خون کشید. 168 تکتک فرشتگان کوچکی که دستهایشان برای سجده به آسمان میرسید، اما سرهای معصومشان در آغوش زمین ماند. کودکان شجره طیبه، طوماری از مظلومیت امت اسلام را با خون پاک خود امضا کردند. این جنایت هولناک، چهره واقعی استکبار و صهیونیسم بینالملل را بیش از پیش برملا ساخت. همان دشمنی که از خوارج دیروز تا صهیونیستهای امروز، یک هدف دارد: نابودی حق و حامیان آن.
در این شبهای سرنوشتساز، آنگاه که دستهای خالی خود را به سوی آسمان بیستاره مان بالا میبریم، دعایمان نه یک شعار که فریاد خون بهای شهداست. از خدای منان میخواهیم که ریشه ظالمان و مستکبران عالم، به سرکردگی آمریکای جنایتکار و رژیم سفاک و غاصب صهیونیستی را برای همیشه از جهان اسلام برکند. همانگونه که علی مرتضی (ع) در برابر معاویه، ناکثین و مارقین تا پای جان ایستاد، امروز نیز امت اسلامی باید در برابر جلادان زمانه که کودکان بیگناه میناب را به شهادت رساندند و خواب مسلمانان را آشفته کردهاند، با تمام توان بایستند. این شبها، بهترین فرصت برای طلب نزول عذاب الهی بر ستمگران تاریخ است که قرآن کریم وعده قطعی آن را داده است: «و سیعلم الذین ظلموا ای منقلب ینقلبون».
امشب، عاشقی با علی (ع) و وفاداری به راه خمینی کبیر (ره) و خامنهای عزیز (ره) و خون خواهی کودکان معصوم میناب، در هم تنیده شده است. ما در این خلوت نورانی، دستهایمان را برمیداریم و با قلبی مالامال از ایمان و چشمانی اشکبار از خدای عادل میخواهیم که خون تمامی شهیدان راه حق، از سید و سالار شهیدان جبهه مقاومت، سید حسن نصرالله و یاران باوفایش، تا سردار دلها، حاج قاسم سلیمانی و همرزمان شهیدش، و تا آخرین قطره خون پاک 168 کودک مظلوم میناب را از استکبار جهانی نگیرد، مگر آنگاه که انتقام سختی از آنان بگیرد و ریشه آنان را برای همیشه از سرزمینهای اسلامی برکند.
خدایا! به حق این شب قدر، به حق مولای متقیان علی (ع)، به حق روح بلند رهبر فقیدمان و به حق کودکان بیگناه و مظلوم میناب که در محراب زمین، سر از سجده عبادت برنداشتند و به آسمان پر کشیدند، امشب را شب نزول عذاب بر ستمگران عالم قرار بده. آمین یا رب العالمین.
